من به تاوان کدامین معصیت ...

                                         و به حکم کدامین حاکم ...

                                                                                با شما متفاوتم ؟!

من هرگز طعم شیرین دویدن ، و نه طعم بلند کردن بادبادک را نچشیدم ...

من همان وصله ی ناتراشیده ام

                                          که نه مادر آرزوی دامادیش را دارد ...

                                                                                              و نه پدر امید یاریش را ... 

ولی ...

       ولی من نیز چون شما ... 

                                        از دریچه ی این دو چشم ... 

                                                                               مردم را دیده ام ... 

                                                                               آسمان را دیده ام ... 

                                                                              کوه ها و دریا ها را دیده ام ... 

من نیز چون شما ... 

                  روزی عاشق شده ام ... 

                                               و بر خلاف شما روزی برای ابد از عشق دست کشیده ام ... 

 

پاورقی : حتی لحظه ای دوست نداشتم به جای یه معلول ذهنی باشم .