پیر زن فقیر را ...

                     از زمانی که دامادش از خانه بیرون انداخته بود ...

                                                                                     می شناختم ...

هر بار که نمره ی بیست می گرفتم ...

                                                   پول خوراکیم را به او میدادم ...

                                                                                          و او با چشمان پر اشکش ، فقط نگاهم میکرد ...

بزرگتر که شدم ...

نه دیگر نمره ی بیست میگرفتم ... نه پیرزن را یاد می کردم ...